Numeri 10  Het Boek

Op weg met God

10 ^1,2 Nu zei de Here tegen Mozes: ‘Maak twee trompetten van gedreven zilver. Die moeten worden gebruikt om het sein “verzamelen” en “opbreken” te blazen. ³ Als op twee trompetten wordt geblazen, is dat het teken dat het hele volk zich moet verzamelen bij de ingang van de tabernakel. ⁴ Als één trompet wordt geblazen, moeten alleen de stamhoofden zich bij u verzamelen. ^5-7 Er zullen verschillende trompetsignalen nodig zijn om onderscheid te maken tussen het sein “verzamelen” en “opbreken en verder trekken”. Als het vertreksignaal wordt geblazen, moeten de stammen die aan de oostkant van de tabernakel hun kamp hebben, het eerst vertrekken. Bij het volgende signaal vertrekken de stammen aan de zuidkant. ⁸ Alleen de priesters mogen de trompet blazen. Dit is een vaste instelling die van generatie op generatie moet worden nageleefd. ⁹ Wanneer u aankomt in het beloofde land en oorlog voert tegen uw vijanden, zal de Here u horen en u te hulp komen als u in nood alarm blaast op de trompetten. ¹⁰ Gebruik de trompetten ook in tijden van blijdschap: tijdens de jaarlijkse feesten en aan het begin van elke maand om uw vreugde over de brandoffers en vredeoffers te laten blijken. God zal dan steeds weer denken aan zijn verbond met u. Want Ik ben de Here, uw God.’

¹¹ De wolk steeg op boven de tabernakel op de twintigste dag van de tweede maand van het tweede jaar na Israëls uittocht uit Egypte. ¹² De Israëlieten verlieten de Sinaï-woestijn en volgden de wolk naar de woestijn Paran. ¹³ Dit was hun eerste reis sinds de Here aan Mozes de reisopdrachten had gegeven.

¹⁴ Aan het hoofd van de stoet liep de stam Juda, gegroepeerd achter de stambanier, onder leiding van Nachson, de zoon van Amminadab. ¹⁵ Daarachter kwamen de stam van Issachar, onder leiding van Netanel, de zoon van Suar, ¹⁶ en de stam van Zebulon, geleid door Eliab, de zoon van Chelon. ¹⁷ De tabernakel was afgebroken en de Gersonieten en Merarieten waren de volgende groep in de stoet. Zij droegen de tabernakel op hun schouders. ¹⁸ Daarachter kwam de banier van Ruben, waar Elisur, de zoon van Sedeür zijn mensen leidde. ¹⁹ De volgende stammen waren die van Simeon, onder leiding van Selumiël, de zoon van Surisaddai, ²⁰ en die van Gad, onder leiding van Eljasaf, de zoon van Deüel. ²¹ Achter deze twee stammen liepen de Kehatieten, die de voorwerpen uit het Heilige droegen. Wanneer zij op de nieuwe kampplaats aankwamen, hadden de anderen de tabernakel al opgezet. ²² Achter deze Levieten kwamen de stam van Efraïm, onder leiding van Elisama, de zoon van Ammihud, ²³ de stam van Manasse, onder leiding van Gamliël, de zoon van Pedasur, ²⁴ en die van Benjamin, onder leiding van Abidan, de zoon van Gidoni. ²⁵ De achterhoede van de stoet bestond uit de stam van Dan, onder leiding van Achiëzer, de zoon van Ammisaddai, ²⁶ de stam van Aser, onder leiding van Pagiël, de zoon van Ochran, ²⁷ en ten slotte de stam van Naftali, onder leiding van Achira, de zoon van Enan. ²⁸ Dat was de volgorde waarin de stammen reisden.

²⁹ Op een dag zei Mozes tegen zijn zwager Chobab, de zoon van zijn schoonvader Jetro: ‘Wij zijn nu eindelijk echt op weg naar het beloofde land. Ga toch met ons mee, er zal goed voor je gezorgd worden. Want de Here heeft Israël veel goeds beloofd.’ ³⁰ Maar zijn zwager antwoordde: ‘Nee, ik wil terug naar mijn eigen land en mijn familie.’ ³¹ ‘Blijf toch bij ons,’ drong Mozes aan, ‘want jij kent de weg in de woestijn en je zou ons goed kunnen helpen. ³² Als je meegaat, kun je ook genieten van al het goede dat de Here ons gaat geven.’

³³ Nadat de Israëlieten bij de berg Sinaï waren opgebroken, trokken zij drie dagreizen verder. De ark ging voorop om de volgende stopplaats aan te wijzen. ³⁴ Het was dag toen zij vertrokken en de wolk ging voor hen uit toen zij zich in beweging zetten. ³⁵ Wanneer de ark werd opgenomen en verder gedragen, riep Mozes luid: ‘Sta op, Here, en sla uw vijanden uiteen, laten zij voor U op de vlucht slaan!’ ³⁶ En wanneer de ark werd neergezet, zei hij: ‘Keer terug, Here, en zegen de stammen van Israël.’